Muriel Carbonnet “Zmyslowosc roslinna”

Natura jest kolyska wznioslosci i uludy artysty Korczowskiego. Jego sztuka jest jak slowo, które stara sie umiescic na swoim plótnie, które jednak ostatecznie zamienia sie w intensywnie kolorowa malarska mase, zlozona z niezliczonej ilosci kwiatów i zmyslowych paczków. W miare zaawansowania pracy Korczowskiego, paczki rozkwitaja, podnosza sie, wiedna... Ale co on chce nam w koncu pokazac, czego bysmy jeszcze nie widzieli? Byc moze artysta mówi nam o czasie, który mija lub o kobietach, które symbolizuja te intensywna zmyslowosc. Wierutna bzdura: te “Kwiaty jeszcze niezdarnie zmiete. Przez zimowy zaczatek paczka. Kobiety wygladzaja sie i eksponuja. To jest wiosna”.

Na plaszczyznie kosmicznej, Bogdan Korczowski nie moze oprzec sie erotyzacji relacji miedzy czasem a przestrzenia, które feminizuje na te okolicznosc, mówiac w zwiazku z nimi o “abstrakcyjnych milosciach”, ukazujac czas w nieskonczonym poszukiwaniu “kwiatu zwyciezcy”, unoszacego sie u wlotu do lozyska przestrzennego, przedstawiajac, na koniec, te dwie abstrakcje jako dwa równolegle lustra, odbijajace swoje obrazy w nieskonczonosc, czyniac zupelnie ulotnymi kwiaty milosci ziemskiej!

Przyplyw i odplyw, wdech i wydech... w obrazy Korczowskiego wchodzi sie przez graficzna droge rodna, która odkrywa sie poprzez laczace sie ogrody... czerwone, pomaranczowe, zólte... namietne i obfite. Jego paki, on chce nam je dac dotknac, pomacac. Przebudzenie zmyslów. Zaproszenie do zbierania srodka splotów roslinnych. Odkrycie zmyslowosci wewnetrznej. Bogdan Korczowski nas odurza: unosza nas zmysly, gdy próbujemy zglebic warstwy obrazu, rytmizujace przestrzen zywych kolorów i gwaltownych szarpniec. W ten sposób, jako pojedynczy widzowie, zgodnie z intensywnoscia siatkówki oka, powodujemy zmiany w tym ogrodzie Edenu, ozywionym przez nasze wlasne pragnienia! Spacer inicjujacy...”Tam, gdzie jest tylko lad i piekno. Luksus, spokój, i rozkosz”.
Muriel Carbonnet

"Snake" Korczowski olej na plotnie 105x145cm

W pracach Korczowskiego róznokolorowe farby grubo i nieregularnie pokrywaja plótno. Artysta naklada je gwaltownymi, spontanicznymi pociagnieciami, jakby wynikajacymi z impulsów wewnetrznych, które poteguja wrazenie ekspresji obrazu. Czesto nadmiar uzytej farby splywa po powierzchni obrazu, tworzac pionowe, chaotyczne i nieregularne linie. Te "nieprzewidziane" strugi pogrubiaja jeszcze gesta, zawiesista fakture plócien.